Ben ik teveel? Of is het gewoon moeilijk om écht te voelen?
Over leven met gevoeligheid, en de kracht ervan.
“Je bent zó gevoelig.” Soms klonk het als een compliment, maar vaker als (onbewust) oordeel. En geloof me, ik heb het vaak gehoord.
Voor mij is gevoeligheid geen last, geen zwakte, geen probleem. Het is mijn aard, mijn kracht, mijn kompas. Het heeft tijd gekost om dat zonder schaamte te kunnen voelen. Om ruimte in te nemen in een wereld die liever snel en licht is, dan langzaam en diep. Een wereld waar we kunnen ‘vluchten’ in afleidingen, verleidingen, verdovingen en een quick fix. In deze blogpost neem ik je mee in een stukje van mijn persoonlijke reis. Een reis door opmerkingen, gevoelens, twijfels, en de kracht die daaronder ligt.
Wanneer je gevoeligheid als ‘te veel’ wordt bestempeld
“Jemig, doe toch niet zo moeilijk.”
“Mens, stel je niet zo aan.”
“Als ik jouw hoofd had, werd ik gek.”
“Kun je niet gewoon eens genieten?”
“Doe eens niet zo diepgaand.”
“Ga toch gewoon eens door! Stop nu eens met voelen’’
Zomaar een greep uit zinnen die vaker voorbij zijn gekomen dan me lief is. Ogenschijnlijk luchtig uitgesproken, maar ze kwamen hard binnen. Omdat ze me het gevoel gaven dat ik ‘anders’ ben. Té gevoelig. Té intens. Té veel.
Maar ik bén een gevoelsmens. Ik voel diep. Alles. Altijd.
Emoties, prikkels, sferen, onuitgesproken spanningen; ze komen ongefilterd bij me binnen. Waar anderen door lijken te gaan en al verder lijken, bevind ik me vaak nog lang in een fase van bezinning of verwerking.
Niet omdat ik dat wil, maar omdat ik niet anders kan. Omdat het me raakt. Soms zo hard dat ik verstijf, en tijd nodig heb om alles te verwerken.
Waarom ik blijf voelen – ook als het schuurt
Ik ben iemand die niet ‘even’ over dingen heenstapt. Niet omdat ik dramatisch ben, maar omdat ik intens leef. In mij zit geen schakelaar om te negeren wat me raakt. Geen automatische piloot die me om emoties heen leidt.
Ik voel. En ik durf dat ook.
En ja, dat wordt soms als lastig ervaren. Of zelfs als ‘te veel’. Want voelen confronteert. Niet alleen mij, maar ook de ander. Dat komt doordat wat ik voel, zie en benoem de ander soms raakt. En het confronterend is om dat ‘in de ogen aan te kijken’. Dat komt binnen. En dat schuurt.
Ik stel vragen.
Omdat ik wil begrijpen.
Omdat ik verbinding zoek.
Omdat ik geraakt ben.
Maar ook dat wordt soms als ongemakkelijk ervaren. “Monique, wat stel je toch veel vragen”, maar ook: “Poeh Monique, serieus? Daar heb ik nog nooit over nagedacht.” Ik heb vaak geprobeerd mezelf uit te leggen, in de hoop op begrip. Op erkenning. Dat ik niet moeilijk doe, maar dat het soms gewoon moeilijk ís. Dat ik niet dramatisch ben, maar gewoon diep voel.
Ik vermijd niet.
Ik kijk.
Naar wat er is. Ook als het verdrietig, pijnlijk of verwarrend is.
Jij die diep voelt: je bent niet alleen
Ik ken de eenzaamheid van het gevoel dat je ‘te veel’ bent. De stilte na weer een opmerking die je kleiner maakt. De twijfel: Ben ik echt zo ingewikkeld?
Of…
Ben ik iemand die durft te voelen in een wereld die dat soms moeilijk vindt?
Want misschien is dát het wel. Dat voelen moeilijk is. Niet voor iedereen, maar wel voor velen. En wie durft te voelen, laat iets zien van wat we zo graag bedekken of verdoven. Weet je? Ik kies ervoor om te blijven voelen. Omdat ik heb geleerd dat mijn gevoeligheid geen zwakte is, maar een kracht. Een kompas. Een diepgang waarin liefde, empathie en échte verbinding leven. Een diepgang waarin niet alleen pijn, onzekerheid en twijfel voelbaar zijn, maar juist ook intense gevoelens van liefde, passie, plezier, bewondering, en oog voor het kleine. Intens voelen is niet altijd zwaar, het is ook intens mooi.
Dus nee, ik ben niet té veel.
Ik mag er zijn. Met elk gevoel. Met elke emotie. En misschien ben ik niet ‘moeilijk’, maar zijn mijn gevoelens soms een spiegel voor iets wat de ander liever niet wil voelen.
Voor jou, die diep voelt.
Veel denkt.
Scherp waarneemt.
En zich soms ‘anders’ voelt:
Jouw gevoeligheid is geen ruis. Het is jouw signaal. Niet je probleem, maar je vermogen. Niet iets om weg te drukken, maar iets om te leren dragen. Bewust. Met kracht. Met liefde.
Misschien ben jij er klaar voor om je gevoeligheid niet langer als last te zien, maar als de basis van jouw kracht. Niet door harder te worden, maar door zachter te durven zijn. Met grenzen. Met richting. Met vertrouwen.
Voel je welkom.
Je hoeft het niet alleen te doen.
Je bent niet te veel.
Je bent precies goed.
Monique Sanders
MY Q Coaching
Deze website is gemaakt door Scoob
