Luister je eigenlijk wel écht?
Over hoe echte verbinding begint bij jezelf
Er was een moment in mijn leven, vlak na het verlies van een lange, intense relatie, dat ik stil werd. Niet alleen omdat mijn hart pijn deed, maar omdat er een vraag omhoogkwam die ik mezelf tot dan toe nooit écht had gesteld: “Luister ik eigenlijk wel écht? Naar mezelf… en naar de ander?”
In mijn werk begeleid ik anderen in hun zoektocht naar zelfliefde, verbinding en hunzelf. Maar daar, midden in mijn eigen rouwproces, werd ik keihard geconfronteerd met mezelf. Want als ik eerlijk ben, kon ik die vraag toen niet voluit met “ja” beantwoorden.
De spiegel van liefde: verbinding begint bij jezelf
In die periode keek ik voor het eerst écht in de spiegel. Ik zag hoe mijn angsten en onzekerheden hun plek innamen in hoe ik communiceerde, vaak onbewust. Hoe ik soms sprak vanuit bescherming, en niet vanuit mijn hart.
Ik had een diepe behoefte om gezien en begrepen te worden. Maar hoe kon iemand mij écht begrijpen als ik zelf niet begreep waarom ik reageerde zoals ik deed? Dat besef was pijnlijk én bevrijdend. Want daar ontstond mijn grootste inzicht: verbinding begint bij jezelf.
Communicatie is voor mij het krachtigste middel dat we als mens tot onze beschikking hebben. Het is de sleutel tot verbinding, begrip en groei. Echte communicatie begint niet bij praten. Het begint bij begrijpen. En niet alleen de ander, maar vooral jezelf.
Dat vraagt moed. De bereidheid om kwetsbaar te zijn. Om écht te luisteren, zonder direct te reageren vanuit je eigen filters, overtuigingen of verwachtingen. Want we dragen allemaal overtuigingen met ons mee. Misschien herken je deze wel: “Ik ben niet goed genoeg.” Die gedachte sluipt soms ongemerkt je gesprekken binnen. Iemand zegt iets, en zonder dat je het merkt, hoor je niet wat die persoon werkelijk bedoelt. Je hoort alleen de stem van je eigen onzekerheid. En dan reageer je niet vanuit verbinding, maar vanuit pijn.
Of het nu gaat om een liefdesrelatie, een vriendschap of werkrelatie: we willen allemaal zo graag begrepen worden. Maar we vergeten dat écht luisteren een werkwoord is. En dat het begint met jezelf durven ontmoeten.
Wat is écht luisteren?
Luisteren is niet simpelweg je mond houden terwijl de ander praat. Echt luisteren is aanwezig zijn. Het vraagt dat je je eigen gedachten even parkeert. Dat je niet luistert om te reageren, maar om te begrijpen.
En dat blijkt vaak moeilijker dan het lijkt. Want voor je het weet ben je bezig met wat je zelf gaat zeggen, hoe je je punt duidelijk maakt, of hoe je jezelf verdedigt. Zo missen we de diepere laag in wat de ander werkelijk probeert te delen.
Luisteren is durven vertragen. Niet oordelen. Niet invullen. Alleen maar zijn bij wat er gezegd wordt. En ja, dat is spannend. Want het betekent dat je geraakt kunt worden. Dat je soms je eigen ongelijk onder ogen mag zien. Maar wat je ervoor terugkrijgt is zoveel waardevoller dan gelijk krijgen: verbinding. Vertrouwen. Begrip.
Wat ik écht verlangde in die relatie
Als ik echt eerlijk ben, dan was mijn diepste verlangen in die relatie misschien wel heel eenvoudig, en tegelijkertijd allesomvattend. Ik wilde gezien worden. Gevoeld worden. Geraakt worden. Niet alleen in mijn licht, in de mooie kanten die ik liet zien, maar ook in mijn schaduw. In mijn twijfels, angsten, gevoeligheid, kwetsbaarheid, verlangens en onzekerheden.
Ik wilde dat hij me écht zou zien. Niet alleen horen wat ik zei, maar aanvoelen wat ik bedoelde. Niet alleen begrijpen wat ik deed, maar voelen waarom ik het deed. En misschien nog belangrijker: ik wilde dat ik dat zelf ook beter kon begrijpen. Want diep vanbinnen voelde ik ook: ik raak mezelf soms kwijt in het verlangen naar de ander.
Ik verlangde naar veiligheid. Naar die blik die zegt: ik ben er, ook als het even stormt. Naar woorden die niet bedoeld zijn om iets op te lossen, maar om simpelweg te zeggen: ik zie je, ik hoor je, je mag er zijn.
Ik wilde dat we écht naar elkaar konden luisteren. Zonder maskers. Zonder bewijsdrang. Zonder strijd om gelijk. Gewoon wij, in dat moment. Twee mensen, met twee rugzakken, die bereid zijn elkaar te ontmoeten. Steeds opnieuw.
Het is belangrijk jezelf te (leren) kennen.. je pijnpunten, je kwetsbaarheid en onzekerheden. Zodat je kunt voelen wanneer iets je raakt en waarom. Alleen dan kun je de verantwoordelijkheid voor je eigen emoties bij jezelf houden, in plaats van die onbewust bij de ander neer te leggen.
De ander kan je raken, iets in je triggeren, maar kan nooit alles dragen wat jij hebt meegedragen. We hebben elk onze eigen rugzak, onze eigen basis van veiligheid.
Ware verbinding ontstaat als je jezelf durft te zien in wat van jou is, en de ander daarin meeneemt zonder die volledig verantwoordelijk te maken. De ander kan iets aanraken of triggeren, maar draagt niet de schuld voor alles wat er in jouw rugzak zit.
Dat vraagt respect: voor jezelf en voor de ander. Vanuit respect naar elkaar kijken zonder te verwachten dat de ander je pijn oplost.
It takes two to tango. Want liefde is een dans van geven en nemen, van samen bewegen.Het vraagt de inzet van allebei; alleen zo ontstaat er ruimte voor échte verbinding, waarin kwetsbaarheid niet verzwakt, maar verdiept.
Mijn proces was op momenten erg confronterend. Want natuurlijk wil je dat je partner je ziet, draagt, aanvoelt. Maar wat als je zelf nog niet helemaal voor jezelf zorgt? Wat als je je eigen gevoelens nog niet helemaal durft toe te laten? Wat als je je eigen pijnpunten nog nooit echt hebt aangekeken?
Ik ontdekte dat mijn verlangen om gezien te worden hand in hand ging met de uitnodiging om mezelf te leren zien. Dat mijn behoefte aan verbinding met de ander verweven was met de verbinding die ik zelf nog mocht verdiepen.
En dát is waar het echte werk begon.
Liefde is blijven luisteren, ook als het schuurt
Laat me eerlijk zijn: het lukt me ook niet altijd. Ik schiet nog weleens in een oud patroon. Reageer vanuit een trigger. Ben soms even niet helemaal aanwezig. Ik probeer het wel. Telkens opnieuw. En ik blijf altijd vanuit respect en kwetsbaarheid handelen, ook al wordt ik hierdoor niet altijd gezien. Gewoonweg omdat dit misschien moeilijk is voor de ander. Vaak voelde het als een nieuwe afwijzing, nu probeer ik vooral dicht bij mezelf te blijven en de ander te accepteren dat hij of zij mijn diepgang gewoonweg niet altijd met dezelfde diepgang kan beantwoorden.
Wat ik mezelf heb beloofd, is dat ik wil blijven leren en groeien. Dat ik terug durf te komen, bij mezelf, én bij de ander. Met kwetsbaarheid, zachtheid, en soms ook met een knipoog naar mijn typische ik-dingetjes. Een beetje zelfspot helpt. En soms is een simpel ‘sorry’ al genoeg om weer ruimte te maken voor begrip.
Voor mij is liefde niet alleen zacht, harmonieus en licht. Liefde is ook kracht. De kracht om te blijven staan als het schuurt. De moed om aanwezig te blijven als het spannend wordt. De keuze om niet weg te lopen, maar te blijven luisteren. Ook als je geraakt wordt.
Liefde is niet het vermijden van conflict, maar de bereidheid om er samen doorheen te bewegen. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat je voelt: jij bent de moeite waard. Wij zijn de moeite waard.
Voor mij is liefde steeds opnieuw kiezen voor elkaar, en voor de verbinding met elkaar. Jezelf blijven laten zien, ook als je niet zeker weet hoe dat ontvangen wordt. Elkaar vasthouden, in kwetsbaarheid én in kracht.
Liefde is blijven luisteren. Blijven openen. Blijven groeien.
Ook als het wringt. Juist dan.
Dat is waar ik voor sta. Dat is wie ik ben. In mijn leven. In mijn werk.
Want echte verbinding ontstaat niet vanzelf. Het vraagt bereidheid. Van beide kanten.
Het is zó de moeite waard.
En jij?
Wat is jouw verlangen?
Wil jij ook écht verbinding ervaren? Jezelf laten zien, gehoord worden, oprecht contact maken; met de ander én met jezelf?
Ben jij bereid om die reis naar binnen te maken, en van daaruit écht te leren luisteren?
Ik loop graag een stukje met je mee.
Of je nu midden in een relatie zit, aan het begin staat van iets nieuws, of jezelf beter wilt leren begrijpen:
Weet dat je welkom bent. Precies zoals je nu bent.
Monique Sanders
MY Q Coaching
Deze website is gemaakt door Scoob
